Понедельник, 21.08.2017, 18:44

2 комментария на “Дарогі з Беларуcі і Літвы прывялі ў Чыжаўск (Дапоўнена)”

  1. Тереса:

    Мой родны кут, як ты мне мілы!..
    Забыць цябе не маю сілы!
    Не раз, утомлены дарогай,
    Жыццём вясны мае убогай,
    К табе я ў думках залятаю
    І там душою спачываю……
    Вось як цяпер, перада мною
    Ўстае куточак той прыгожа,
    Крынічкі вузенькая ложа
    І елка ў пары з хваіною,
    Абняўшысь цесна над вадою,
    Як маладыя ў час кахання,
    Ў апошні вечар расставання……

    Дзякуем Якубу Коласу за такия цудоуныя радки верша. Гэта наша веска и наша гисторыя аб каторай написала карэспандэнт, Марина Францевна, мы вельми ей удзячны.

  2. Валянціна С:

    Мой край

    Ад ветру гнуцца вербалозы,
    Бяжыць дарога напрасткі.
    Мой край — бялюткія бярозы
    Абапал сіняе ракі.
    Мой край — лугі і пералескі,
    Крыніцы звон і шум лясны,
    Мой край — блакітныя пралескі
    На сцежках ранняе вясны.
    Высока ў небе вырай кружыць,
    Ляціць за сіні небакрай.
    Не забывай ніколі, дружа,
    Сваю зямлю, свой родны край.

Добавить комментарий